രാജ്യത്തിന്റെ വികസനത്തിന് ഉയർന്ന വരുമാനക്കാർ നൽകുന്ന നികുതി അത്യാവശ്യമാണെങ്കിലും, ഇന്ത്യയിലെ നിലവിലെ ആദായനികുതി നിരക്കുകൾ ഉയർന്ന പ്രൊഫഷണലുകളെ വിദേശത്തേക്ക് കുടിയേറാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നുവോ? 1.75 കോടി രൂപ വാർഷിക വരുമാനമുള്ള ഒരു വ്യക്തി തനിക്ക് ലഭിക്കുന്ന ആകെ തുകയിൽ നിന്ന് 57.6 ലക്ഷം രൂപ നികുതിയായി അടയ്ക്കേണ്ടി വന്ന അനുഭവവും, അത് അദ്ദേഹത്തെ ഇന്ത്യ വിടാൻ ചിന്തിപ്പിച്ചതും വെളിപ്പെടുത്തിയത് വലിയ സാമ്പത്തിക ചർച്ചകൾക്കാണ് തുടക്കമിട്ടിരിക്കുന്നത്.
നിരാശ മാത്രം ബാക്കി
വർഷത്തിൽ 1.75 കോടി രൂപ വരുമാനമുള്ള ഒരു ഉയർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥന് അതിൽ 57.6 ലക്ഷം രൂപയോളം ആദായനികുതിയും സർചാർജുമായി സർക്കാരിലേക്ക് അടയ്ക്കേണ്ടി വരുന്നത് കഠിനാധ്വാനത്തിലൂടെ കൂടുതൽ സമ്പാദിക്കുന്നവരെ സർക്കാർ തന്നെ സാമ്പത്തികമായി ശിക്ഷിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണെന്ന വാദം രാജ്യത്തെ നികുതിദായകർക്കിടയിൽ വൻ ചർച്ചയായിരിക്കുകയാണ്.തങ്ങൾ സമ്പാദിക്കുന്ന തുകയുടെ മൂന്നിലൊന്നിലധികം (30%-ത്തിലധികം) ഭീമമായ തുക നികുതിയായി നൽകിയിട്ടും, അതിന് ആനുപാതികമായ മെച്ചപ്പെട്ട അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളോ, വായു-ജല ഗുണനിലവാരമോ, സുരക്ഷിതത്വമോ അല്ലെങ്കിൽ ബാക്കി യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലേതുപോലെ സൌജന്യ ആരോഗ്യ-വിദ്യാഭ്യാസ സേവനങ്ങളോ തിരികെ ലഭിക്കുന്നില്ലെന്നതാണ് പ്രധാന പരാതി. നികുതി സ്ലാബുകൾക്ക് പുറമെ ഉയർന്ന വരുമാനക്കാർക്ക് മേൽ ചുമത്തുന്ന സർചാർജ് കൂടിയാകുമ്പോൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന ശമ്പളം (ടേയ്ക് ഹോം സാലറി ) ഗണ്യമായി കുറയുന്നു. ഇത് വ്യക്തികളിൽ കടുത്ത മാനസിക നിരാശ വളർത്തുകയും, ആത്യന്തികമായി മികച്ച ജീവിത നിലവാരവും നികുതി ഇളവുകളും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന ദുബായ് പോലെയുള്ള വിദേശ രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് തങ്ങളുടെ കഴിവുകളും നിക്ഷേപങ്ങളും മാറ്റാൻ പ്രൊഫഷണലുകളെ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
സോഷ്യൽ മീഡിയ പ്രതികരണം
അനുകൂലിക്കുന്നവരുടെ വാദങ്ങൾ
ഇന്ത്യയിലെ നികുതി വ്യവസ്ഥയിൽ ശമ്പളക്കാരായ ജീവനക്കാർ അനുഭവിക്കുന്ന അനീതി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചാണ് ഒരു വിഭാഗം ആളുകൾ ഈ നിലപാടിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നത്. ബിസിനസ്സുകാരെപ്പോലെ സ്വന്തം ചെലവുകൾ കിഴിവ് ചെയ്ത് കാണിക്കാൻ ശമ്പളക്കാർക്ക് സാധിക്കാത്തതിനാൽ, അവർ സമ്പാദിക്കുന്ന തുകയുടെ കൃത്യമായ ശതമാനം നികുതിയായി ഈടാക്കപ്പെടുന്നു. ഇത്രയും ഭീമമായ തുക സർക്കാരിലേക്ക് അടച്ചിട്ടും മെച്ചപ്പെട്ട റോഡുകളോ, ശുദ്ധമായ വായുവോ, കൃത്യമായ ഗതാഗത സൗകര്യങ്ങളോ തിരികെ ലഭിക്കുന്നില്ലെന്നത് യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. കൂടാതെ, വികസിത രാജ്യങ്ങളിലെപ്പോലെ ഉയർന്ന നികുതി അടയ്ക്കുന്ന പൗരന്മാർക്ക് സൗജന്യ വിദഗ്ദ്ധ ചികിത്സയോ, കുട്ടികൾക്ക് സൗജന്യ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസത്തോ, വിരമിക്കൽ കാലത്തെ പെൻഷൻ പരിരക്ഷയോ ഇവിടെ ലഭിക്കുന്നില്ല. ചുരുക്കത്തിൽ, നൽകുന്ന നികുതിക്ക് ആനുപാതികമായ യാതൊരുവിധ സാമൂഹിക സുരക്ഷയോ പൊതുസൗകര്യങ്ങളോ തിരികെ ലഭിക്കാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ ഉയർന്ന നികുതിദായകർ നിരാശരാകുന്നതിലും രാജ്യം വിടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിലും ന്യായമുണ്ടെന്നാണ് ഇവർ വാദിക്കുന്നത്.
എതിർക്കുന്നവരുടെ വാദങ്ങൾ
എന്നാൽ, ഒരു വികസ്വര രാജ്യത്തിന്റെ സമഗ്രമായ വളർച്ചയ്ക്കും പുരോഗതിക്കും ഉയർന്ന വരുമാനക്കാരുടെ നികുതി അത്യന്താപേക്ഷിതമാണെന്നാണ് മറുവിഭാഗം വാദിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യയിൽ ജനസംഖ്യയുടെ വളരെ ചെറിയൊരു ശതമാനം ആളുകൾ മാത്രമാണ് ആദായനികുതി അടയ്ക്കാൻ ശേഷിയുള്ളവർ. രാജ്യത്തെ കോടിക്കണക്കിന് വരുന്ന ദരിദ്രരുടെയും സാധാരണക്കാരുടെയും ക്ഷേമപദ്ധതികൾ, സൗജന്യ റേഷൻ, കാർഷിക ആനുകൂല്യങ്ങൾ, ഗ്രാമീണ മേഖലകളിലെ റോഡുകളും ആശുപത്രികളും തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ സർക്കാരിന് പണം കണ്ടെത്തേണ്ടതുണ്ട്. ഉയർന്ന വരുമാനമുള്ളവർ കൂടുതൽ നികുതി നൽകുന്ന പ്രോഗ്രസീവ് ടാക്സേഷൻ രീതിയിലൂടെ മാത്രമേ രാജ്യത്തെ സാമ്പത്തിക അസമത്വം ഒരു പരിധി വരെയെങ്കിലും കുറയ്ക്കാൻ സാധിക്കൂ. ഒരു വ്യക്തിയ്ക്ക് ഉയർന്ന വരുമാനം നേടുന്നതിന് അനുയോജ്യമായ അന്തരീക്ഷവും അവസരങ്ങളും രാജ്യം ഒരുക്കി നൽകിയതുകൊണ്ട് തന്നെ, രാജ്യത്തോടുള്ള സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തമെന്ന നിലയിൽ ഉയർന്ന നികുതി നൽകാൻ അവർ ബാധ്യസ്ഥരാണെന്നും ഇവർ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
